صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۴ دقیقه

جمعه‌های چشم‌به‌راه ای نگارِ مه‌جبینِ من، ای بهار پنهانِ گلستان آفرینش ای سوار سپیدپوش جاده‌های انتظار کجای این آسمانِ آبی ردِّ سمندسپیدت را بجویم؟ هر جمعه،. شاخه‌نب

جمعه های چشم به راه

جمعه‌های چشم‌به‌راه

ای نگارِ مه‌جبینِ من،
ای بهار پنهانِ گلستان آفرینش
ای سوار سپیدپوش جاده‌های انتظار
کجای این آسمانِ آبی ردِّ سمندسپیدت را بجویم؟
هر جمعه،. شاخه‌نباتِ حافظ را
با شهدِ دلتنگی‌ام می‌آمیزم،
ارغوانِ ابتهاج را از شاخه‌های خاطره می‌چینم،قایقِ سهراب را به رودخانهٔ 
رؤیا می‌سپارم و عاشقانه‌های شهریار 
را در گوشِ باد زمزمه می‌کنم
شاید نسیمی از کوی تو بگذرد
و عطر آمدنت را به مشام جان خسته‌ام برساند.
ظهرِ جمعه،کنار رودخانه‌ای آرام در
سایه‌سارِ سپیدارهای بلند،کنار برکه ای
که نیلوفرهای آبی. چون چشم‌های منتظرِ آسمان بر سینهٔ آب شکفته‌اند،
شعرهایم را یکایک بر قایقی سپید می‌نشانم؛نامه‌هایی از جنسِ اشک،
ترانه‌هایی از تبارِ عشق،و سلام‌هایی که سال‌هاست درحنجرهٔ دلتنگی‌ام راه
رهایی می‌جویند.
آنگاه قایق را به دستِ موج‌های آرام می‌سپارم و کبوترانِ نامه‌بر را با هزار
 آرزوی ناگفته به آسمان روانه می‌کنم؛
شاید پرندگانِ عاشق قایقِ کوچکِ مرا
بر بال‌های سپیدشان بنشانند،از فراز
پرچینِ باغ‌ها بگذرند،از کوچه‌باغ‌های سبزِ دهکده عبور کنند و آن را آرام،
کنار سپیداری کهنسال در آن سوی افق بر زمین بگذارند؛همان‌جا که خیال می‌کنمتو گاه در سایه‌اش می‌آرامی
و به زمزمهٔ رود گوش می‌سپاری.
ای صاحبِ عصر و زمان،اگر روزی قایقِ شعرم به ساحلِ نگاهت رسید،
اگر نامهٔ دلم در میانِ برگ‌های سپیدار گشوده شد،خواهی خواند که این عاشق خسته در هر سطرِ نوشته‌اش چگونه 
تو را صدا زده است؛چگونه نامت را
بر پیشانیِ گل‌های نسترن نوشته،
چگونه عطر یاس رابه یاد سپیدی پیراهنت بوییده. و چگونه در هر غروب،
خورشید را بهانه کرده تا از تو سخن بگوید.
عصرِ جمعه دلتنگی آرام‌آرام بر شانه‌هایم می‌نشیند؛پشت پنجره می‌ایستم،پرده
 را کنار می‌زنم و چشم به دوردست‌ها می‌دوزم.آسمان رنگ ارغوان می‌گیرد،
برگ‌های خستهٔ پاییز. در کوچه‌باغ‌ها می‌ریزند بلبلان از نغمه بازمی‌مانند
و پرستوهای مهاجر به آشیانه‌های تاریک بازمی‌گردند اما من منتظر بازگشت کبوترانی که نامه‌های عاشقانه‌ام را برده‌اند نشسته ام، منتظرِ نسیمی
که شاید از سمتِ گلستانِ تو بوزد،
و منتظرِ آن لحظهٔ رؤیایی. که ناگهان
در قاب پنجرهٔ خیالم،تو را ببینم
سوار بر اسبی سپید،با ردایی از نور،
با نگاهی که با مهربانی آسمان را
در خود جای داده است؛
می‌آیی از جاده‌ای که به افق می‌پیوندد،
از میانِ ابرهای آبی،از آن سوی قرن‌های انتظار،به مقصدِ زمین؛به سوی جهانی
که سال‌هاست در حسرتِ عدالت و مهربانی چشم به راه تو مانده است.
و ناگهان،دشتستان گل‌ها از خواب خزان بیدار می‌شود؛
شقایق‌ها دامن سرخشان را می‌گشایند،
لاله‌ها سر برمی‌آورند،نسترن‌ها عطر می‌پراکنند و نرگس‌هاچشم به راهِ قدومِ مبارکت به تماشای افق می‌ایستند.
کبوتران،دسته‌دسته بر فرازِ دشت
بال می‌گشایند و نغمه‌های عاشقانه‌شان را به آسمان می‌سپارند؛ رودخانه موج‌های سیمینش رافرش راهت میکند 
نسیم،گیسوان بیدهای مجنون را به 
رقص درمی‌آورد و پیچک‌های سبز
از دیوارهای کهنه بالا می‌روند تا به 
پنجرهٔ روشنایی برسند.
آن‌گاه،رنگین‌کمانی هفت‌رنگ از دامنهٔ کوه تا قلب دشت پـُل می‌زند؛گویی
 آسمان ردای رنگین شادی بر تن کرده است تا زمین را به جشن آمدنت دعوت کند.ملایک،درخیال عاشقانهٔ من،صف در صف از آسمان فرود می‌آیند؛فرشتگان نور گلبرگ‌های یاس و مریم می‌افشانند،
و خورشید، با چهره‌ای زرین،از پشت ابرها سر برمی‌آورد تا نخستین بوسهٔ روشنایی را بر پیشانی روزگار بنشاند.
ای نگار نادیدهٔ من،ای بهار پنهان روزگاران، ای کبوتر آزادی در آسمانِ انتظار می‌دانی چند قرن دلتنگی در یک عصر جمعه جمع شده است، منتظر که باشی یک پنجره می‌تواند به وسعت جهان بزرگ باشد یک دل می‌تواند تمام عمر در حصار باریک انتظار بماند.
من در این سوی دیوار زمان،با دستان خالی و دلی سرشار از آرزو، برای آمدنت گل می‌کارم؛ به پیچک‌ها می‌آموزم
که چگونه از دیوارها عبور کنند، به کبوتران می‌سپارم که راهِ آزادی را فراموش نکنند،و به گل‌های باغ عشق می‌گویم: اگر روزی سوار سپیدپوش
 مان رسید، تمامِ شکوفه‌هایتان را
بر مسیر قدم‌هایش بریزید.
 روزی که آمدی ،دیگر هیچ پنجره‌ای رو به آرزو بسته نمی ماند،
هیچ کودکی با ترس به خواب نمیرود،
هیچ مادری در سوگِ فرزندش آسمان را نفرین نمیکند و هیچ دلی در حسرت عدالت پشت حصار تنهایی نمی پوسد.
آنروزقایقِ کهنهٔ شعرهایم را از رودخانه بازمی‌گیرم، نامه‌های بی‌جوابم را به 
 نسیم باد می‌سپارم و به جای اشک،
شکوفه‌های لبخند می‌کارم؛
زیرا جهان بی‌عدالت دیگر به پایان رسیده است و زمین در آغوش بهار موعود دوباره معنای زندگی را
از نو خواهد آموخت.
اما تا آن روز، ای حضرتِ دوست،
هر جمعه در کنار رودخانهٔ خیالم
قایقی از شعر می‌سازم،با شاخه‌نبات حافظ شیرینیِ رؤیا می‌پزم و ارغوانِ ابتهاج رادر گلدان دلتنگی می‌گذارم،
قایقِ سهراب را به آب می‌سپارم
و با عاشقانه‌های شهریار
نامِ تو راتا دورترین ستاره‌ها فریاد میزنم
سپس پشت پنجره می‌نشینم،
به غروبِ ارغوانی چشم می‌دوزم
و در سکوت دلگیر جمعه
آهسته زمزمه می‌کنم:
ای سوارِ سپیدِ آرزو سلام 
اَلٰهُمَ عَجل لولیک الفرج 🌹
#صدیقه_جُر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلتنگی دلنوشته داستان انتظار ترانه چامک غزل کتاب

۰ ۰ ۰ ۶۵

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

خورجین دلتنگی

چنتا چامک پایزانه ✍🏼 پاییز رسید؛ تقویم ورق خورد، من جا ماندم از خود ولی تو نه. 🌳 باد، کوچه را ورق زد؛ آخرین صفحه سفید بود؛ مثل شماره‌ای که هیچ‌وقت نگرفتم. 🌳 مهر آ

خورجین دلتنگی

چنتا چامک پایزانه ✍🏼
پاییز رسید؛
تقویم ورق خورد،
من جا ماندم از خود
 ولی تو نه.
🌳
باد، کوچه را ورق زد؛
آخرین صفحه سفید بود؛
مثل شماره‌ای
که هیچ‌وقت نگرفتم.
🌳
مهر آمد؛
زنگ  مدرسه زده شد
نیمکت‌ها پر شدند؛
نامِ تو از فهرست
خط خورده بود.
🌳
برگ از شاخه افتاد؛
درخت خم نشد؛
بعضی رفتن‌ها
حتی سایه ندارند.
🌳
باران گرفت؛
شیشه تار شد؛
دلم را پاک کردم؛
جای تو بیشتر شد.
🌳
پاییز، 
جیب‌های باد را گشت؛
هیچ خبری نبود؛
فهمیدم
بعضی آدم‌ها
حتی خبرِ رفتنشان 
را هم نمی‌دهند.
🌳
شب، ماه را خاموش کرد؛
صبح که رسید،
فقط تاریکی ماند؛
انگار آسمان هم
تو را پس گرفته بود.
🌳
درخت، آخرین 
برگش را بخشید؛
من آخرین امیدم را؛
فرقش این بود
برگ دوباره رویید.
🌳
مهر آمد؛
مدرسه باز شد؛
فقط یک درس 
مانده بود:
چطور کسی را
 فراموش کنیم
که هنوز تمامِ ماست؟
🌳
غروب،
نبضم را از مچم باز کردم؛
آویختم به دیوار
تا نبودنت زمان 
را متوقف کند.
🌳
عشق، کلیدِ خانه‌ام را بلعید؛
از آن روز هیچ دری
به قلبت باز نمی‌شود.
🌳
نامت را در
 فنجانِ قهوه ریختم؛
تلخی‌اش تا فردا
مرا نوشید.
🌳
دلم را
گذاشتم روی طاقچه؛
شب، یک گربه‌ی سیاه آمد
و جای خالی‌اش را بغل کرد

🌳
تو رفتی؛
ساعتِ دیواری
از آن شب
فقط جای خالی ات 
را نشانم می‌دهد.
🌳
یک بوسه
از لب‌هایت جا ماند؛
آن را قاب گرفتم
حالا هر شب
دیوار مرا می‌بوسد.
🌳
عشق،
چمدان بست و رفت؛
فقط یک بلیت جا گذاشت:
مقصد؛
«تو، اما نه برای من».
🌳
صدایت را
در کشوی میز پنهان کردم؛
هر شب که بازش می‌کنم،
تمامِ خانه یک‌باره 
سکوت  می‌شود.
#صدیقه_جُر 
#چامک 
#پاییز

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#شعر سپید #فولینک دلنوشته داستان چامک ترانه کتاب غزل

۰ ۰ ۰ ۶۷

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

مناجات

گفتم خدایا، بی‌پناهم گفتا پناهت می‌شوم گفتم خدا درمانده ام گفتا که راهت می شوم گفتم در این شب‌های تار گفتا چراغت می‌شوم گفتم دلم غرق غم است گفتا کنارت نشسته ام گفتم

چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک کتاب داستان

۱ ۰ ۰ ۶۷

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

مناجات

"خدایا" ما را در تکرار غریبانه ی روز هایمان "تنها نگذار"... خدایا کمکمان کن .....!! دست هایمان را به پنجه ی طلایی خورشید "دوستی" بسپاریم و در آبی بیکران "مهربانی ها"

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک کتاب داستان ترانه

۰ ۰ ۰ ۶۵

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

صنما

صَنَما، زِ هِجْرِ رُویَت غَمِ رُوزِگار دارَم بِه اُمِیدِ وَصْلِ رُویَت، سَرِ اِنْتِظار دارَم زِ نَسِیمِ زُلْفِ مُشْکین، خَبَرِ نِگار آیَد مَن اَز آن شَمِیمِ جان‌بَخْ

صنما

صَنَما، زِ هِجْرِ رُویَت غَمِ رُوزِگار دارَم
بِه اُمِیدِ وَصْلِ رُویَت، سَرِ اِنْتِظار دارَم

زِ نَسِیمِ زُلْفِ مُشْکین، خَبَرِ نِگار آیَد
مَن اَز آن شَمِیمِ جان‌بَخْش، هَوَسِ بَهار دارم
شَب و رُوز دَر خِیالَت، چُو سِتارِه مِی‌فُرُوزَم
بِه سَرایِ تِیرِه‌یِ دِل، مَهِ آشْکار دارَم

زِ جَمالِ عالَم‌آرایِ تُو، ای نِگارِ شِیرین
هَمِه عُمْر دَر سَرِ خُود، گُلِ اِفْتِخار دارَم

زِ خِیالِ چَشْمِ مُسْتَت، هَمِه شَب چُو شَمْع سُوزَم
بِه کِنارِ شَمْعِ رُویَت، دِلِ بِی‌قَرار دارَم

چُو نَسِیم بُگْذَرَد باز، زِ سَرایِ یارِ شِیرین
زِ شَمِیمِ زُلْفِ اُو مَن، نَفَسِ عِذار دارَم

بِه کُدام دَشْت و دَرْیا، رَوَم اَز خِیالِ رُویَت
کِه زِ هَر طَرَف نِگاهی، بِه تُو بَرْقَرار دارَم

نِه مَرا بِه جُز تُو شُوقی، نِه مَرا بِه جُز تُو یادی
هَمِه عُمْر دَر غَمِ تُو، دِلِ اِسْتِوار دارَم

اَگَرَم زِ دَر بِرانی، نَرَوَم زِ کُویِ عِشْقَت
کِه مَن ایْن مَتاعِ جان را، بِه تُو دَر قِمار دارَم
صَنَما، زِ هِجْرِ رُویَت غَمِ رُوزِگار دارَم
بِه اُمِیدِ وَصْلِ رُویَت، سَرِ اِنْتِظار دارَم

زِ نَسِیمِ زُلْفِ مُشْکین، خَبَرِ نِگار آیَد
مَن اَز آن شَمِیمِ جان‌بَخْش، هَوَسِ بَهار دارَم
#صدیقه_جُر 
ساحِل

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه

۱ ۰ ۰ ۶۰

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

لطف کلامت

✍🏽لطف کلام دیٰوانه شو، ای دل، نـِگَـر لُطفِ کَلامت را بِنگر به شوقِ دیده‌ها، حُسنِ مَرامت را چشمان تو آیینه‌دارِ طَلعتِ صُبح‌. است بِگذار شَب گُم کَرده باشد نورِ ما

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۱ ۰ ۰ ۶۱

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۱ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

ترانه خسته و دلگیر

یِک نَفَر خَستِه و دِلگیر زِ جِهانم اِمروز یِکه و تَنها دَر این شَهرِ خَرابَم اِمروز شَب دِگَر پَنجِرِه ای رُو بِه غَمَم باز نَشد ماه اُفتاده بِه دام ،غَرقَ سَرابَم

1 / ۲

چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۰ ۰ ۰ ۵۸

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۲ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۲ دقیقه

هزار چهره

هزار چهره ✍🏽 هزار چهره داشت؛ آن‌قدر که مرگ نمی‌دانست کدام را به خاک بسپارد. از آن روز،هر بار از خودش فاصله می‌گرفت، با نامی تازه متولد می‌شد او را هزار چهره بود،اما

هزار چهره

هزار چهره ✍🏽

هزار چهره داشت؛ آن‌قدر که مرگ
نمی‌دانست کدام را به خاک بسپارد.
از آن روز،هر بار از خودش فاصله می‌گرفت، با نامی تازه متولد می‌شد
او را هزار چهره بود،اما هیچ چهره‌ای خود واقعی اش نبود.
صبح‌ها با لبخندِ فرشته‌ای از خواب برمی‌خاست،
شب‌ها در تاریکیِ اتاق، با سایه‌ای که با خودش هم بیگانه بود به گفت‌وگو می‌نشست.
از مرگش سال‌ها گذشته بود اما
تنها نامش مُرد.خودش  با نامی
 دیگر به جهان نگاه می‌کرد
 به گفته نزدیکانش حتی او را  دفن کردند؛
اما فراموش کردندکسی که هزارچهره دارد، برای هر بار مردن  زندگی  جدیدی  را کنار گذاشته است.
در جیب‌هایش، به جای نامه‌های عاشقانه،و محبت آمیز  تکه‌هایی از حقیقتِ نگفتهٔ پنهان  داشت؛ هر جا قدم می‌گذاشت، آینه‌ها از بوی فریبش  اندکی کِدر می‌شدند., 
 می گفتند شاعر بود؛ اما واژه‌هایش 
بوی گـُل نمی‌دادند، بوی باغی می‌دادند
که زیر ریشه‌های درختانش جنازه ی
دروغی قدیمی دفن شده بود.
یک روز، قدیسِ شهر می شد؛ روز دیگر،
زخمِ پنهانِ همان شهر.برای هر قلب،
کلیدی می ساخت؛ ولی هیچ‌کس نفهمید که درهای بازشده، به اتاق‌های خالیِ فریب می‌رسیدند.
او چنان در نقش‌هایش غرق شده بود
که وقتی آخرین آینه  از واقعیت  را شکست، حتی خودش هم ندانست
کدام تکه‌ی شیشه چهره‌ی واقعی‌اش
 را نگه داشته است.
بعضی آدم‌ها هزاران چهره دارند، 
و  از چهره‌ای به چهره‌ی دیگر کوچ می‌کنند؛ مثل لکه‌ای از جوهر که هر
چه پاکش کنی،اثرش بر روی کاغذ عمیق‌تر می‌شود، 
و شاید بزرگ‌ترین افسوس اینگونه افراد  این باشد: که  در میان هزاران نقابی که ساختند تنها چهره ای که هرگز  نتوانستند پیدایش کنند
چهره‌ی خودشان بود.

#صدیقه_جُر

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۰ ۰ ۰ ۵۳

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۲ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

غریب

یِک نفـر خستِه و دِلگیر و کبابم امروز یکه و تنها در این شهر خرابم امروز شب به شب پنجره ای رو به دلم باز نشد ماه افتاد به دامن، که چه ساژم امروز ردِّپای خنجری در همه‌

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۰ ۰ ۰ ۶۰

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۲ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

خیال وصل

خیال وصل شبی را با خیالِ روی تو، اختر نشان کردم تمامِ آسمان را از غمِ خود داستان کردم تو بودی گوهرِ جانم، چراغِ دیده و راهم تو را مادر، فراتر از تمامِ این جهان کردم

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۰ ۰ ۰ ۵۳

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۲ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

سیب سرخ خدا

در خوابِ تو ماه پالتوی سفیدش را روی شانه‌های شب می‌اندازد و من در جیب‌های تاریکی دنبال دست‌های تو می‌گردم. 🌳 تو که می‌آیی پرنده‌ها آدرس خانه‌شان را فراموش می‌کنند و

سیب سرخ خدا

در خوابِ تو
ماه پالتوی سفیدش را
روی شانه‌های شب می‌اندازد
و من در جیب‌های تاریکی
دنبال دست‌های 
تو می‌گردم.
🌳
تو که می‌آیی پرنده‌ها
آدرس خانه‌شان
 را فراموش می‌کنند
و باد موهای خیابان را
به نام تو شانه می‌زند.
🌳
مادرم گفت:
«عشق، نانِ گرمِ خداست.»
و من از آن روز
هر صبح نام تو را
کنار سفره می‌گذارم.
🌳
در باغِ چشم‌هایت
یک درختِ باران 
روییده است؛
هر بار نگاهم می‌کنی
تمامِ کویرهای  قلبم
سبز می‌شوند.
🌳
شب ماه را در
 آغوش گرفته بود
و من
نام تو را آرام در
 گوشِ باغچه  گفتم؛
صبح
تمام پنجره‌ها
گل داده بودند.
🌳
تو را دوست دارم؛
آن‌قدرکه اگر روزی
خدا از من بپرسد
«بهشت را کجا دیدی؟»
دست می‌گذارم
روی قلبم.
🌳
دلم
کودکی‌ست خیس
که زیر بارانِ چشم‌هایت
ایستاده
و هنوز نمی‌داند
چرا هر قطره
بوی خانه می‌دهد.
🌳
وقتی نیستی
ساعت‌ها
روی دیوار پیر می‌شوند
و آینه
هر صبح
چهره‌ای را نشان می‌دهد
که انگاردلتنگِ تو
 به دنیا آمده است
🌳
آمدی
و من نفهمیدم
چطور یک نفر
می‌تواند
این‌همه بهار را
در جیبِ کوچکِ لبخندش
پنهان کند.
🌳
اگر یک روز
تمام ستاره‌ها خاموش شوند
من از چراغِ چشم‌هایت
برای شب
کمی رؤیا قرض می‌گیرم.

صدیقه جُر 
ساحل

چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۰ ۰ ۰ ۶۴

صدیقه جُر

شاعر در فولینک · ۲ هفته پیش · تصویر · مدت مطالعه: ۱ دقیقه

رویای ناتمام عشق،

اگر رؤیای من امروز فانی‌ست به یادت مانده‌ام تا روز باقی به زندان آمدم با یاد عشقت به دوشم زخم و در دل داغِ کاری نه از شمشیر دشمن بیم دارم نه از مرگی که آید ناگهانی ک

ایده گرفته از صدیقه جُر · @Sahel چسبانده‌شده به شاخه

#فولینک دلنوشته داستان چامک انجمن شاعران معاصر غزل ترانه کتاب

۰ ۰ ۰ ۶۹